ขอบใจจริงๆ

อยากขอบใจซักครั้งหนึ่ง ถึงคนที่เคยซึ้งใจ
สุดท้ายต้องจากกันไป และเหลือทิ้งไว้เพียงแค่ความ ทรงจำ

อยากขอบใจที่สอนให้ ฝันและใฝ่จนชื่นฉ่ำ
ว่าสอนให้เจ็บให้ช้ำ ให้จำบทเรียนที่แพงเหลือหลาย

ถ้าหากครั้งนี้ ไม่มีเธอลวงหลอกไว้
ฉันนี้คงงมงาย เห็นรักดีเกิน ไม่มีวัน จะรู้

ฉันเจ็บครั้งนี้ ฉันมีเธอเป็นดั่งครู
สอนฉันให้เข้าใจ รักร้าวเป็นเช่นไร ขอบใจ จริงๆ

ถ้าหากครั้งนี้ ไม่มีเธอลวงหลอกไว้
ฉันนี้คงงมงาย เห็นรักดีเกิน ไม่มีวัน จะรู้

ฉันเจ็บครั้งนี้ ฉันมีเธอเป็นดั่งครู

สอนฉันให้เข้าใจ รักร้าวเป็นเช่นไร ขอบใจ จริงๆ

ขอบใจ จริงๆ .......

ศิลปิน  โบ สุนิตา / เบิร์ด ธงไชย แม็คอินไตย 

ฤดูร้อน

บ่อยครั้งที่ใจเดินออกไปไม่มองข้างทาง หยดน้ำตาอยู่กับการไม่มีค่า

ฉันเดินหลงทางอยู่กลางผู้คน ที่สับสนวุ่นวาย
หันไปหาเธอไม่เจอผู้ใด เมื่อเธอมาจากฉันไป

ยืนมองท้องฟ้าไม่เป็นเช่นเคย ฤดูร้อนไม่มีเธอเหมือนก่อนเหมือนเก่าขาดเธอ
ยืนมองท้องฟ้าไม่เป็นเช่นเคย ฤดูร้อนไม่มีเธอเหมือนก่อนเหมือนเก่าขาดเธอ

หยุดทั้งหัวใจ เดินต่อไปไม่มีแสงดาว โอบกอดน้ำตาโอบกอดหัวใจกับความเศร้า

ฉันเดินหลงทางอยู่กลางผู้คน ที่สับสนวุ่นวาย
หันไปหาเธอไม่เจอผู้ใด เมื่อเธอมาจากฉันไป

ยืนมองท้องฟ้าไม่เป็นเช่นเคย ฤดูร้อนไม่มีเธอเหมือนก่อนเหมือนเก่าขาดเธอ
ยืนมองท้องฟ้าไม่เป็นเช่นเคย ฤดูร้อนไม่มีเธอเหมือนก่อนเหมือนเก่าขาดเธอ

ยืนมองท้องฟ้า ฤดูร้อนไม่มีเธอเหมือนก่อนเหมือนเก่าขาดเธอ
ยืนมองท้องฟ้า ฤดูร้อนไม่มีเธอเหมือนก่อนเหมือนเก่าขาดเธอ

บ่อยครั้งที่ใจเปิดออกไปให้ลืมเรื่องราว ฉากเก่าย้อนมาเปิดออกไปไม่เป็นเช่นเดิม

แพ้กลางคืน

ดึกแล้ว... ไล่ตัวเองให้ไปนอน
หยุดยอกย้อนตัวเองสักที ฟุ้งซ่านทำไม
ดึกแล้ว... เดี๋ยวก็ชินก็ผ่านไป
แค่นอนเหงาเดียวดาย ไม่มีเธอเหมือนเดิม

เปลี่ยนจากกลางวัน กลายเป็นอีกคนไปเลย
แค่ฟ้ามืดลงเท่านั้น
อวดเก่ง ทำเป็นเข้มแข็งอยู่ได้ไม่นาน
ก็ต้านทานไม่ไหว

เก่งนักใช่ไหม กลางวันทำเป็นเก่งนัก...
แล้วทำไมไม่พัก แล้วทำไมไม่นอน
เก่งนักใช่ไหม แล้วทำไมต้องเหงา
แล้วทำไมต้องทุกข์ทน คิดกังวลมากมาย...
เก่งจริง ต้องไม่เป็นอะไร
แต่ทำไมแพ้กลางคืนอย่างนี้

ไม่รู้...ว่าทำไมต้องอ่อนแอ...
แค่ยอมรับในการเปลี่ยนแปลง แค่ไม่มีใคร
อยากฝืน...ไม่ให้ใจมืดตามไป...
แต่ไม่รู้ทำไม แพ้กลางคืนทุกที

เปลี่ยนจากกลางวัน กลายเป็นอีกคนไปเลย
แค่ฟ้ามืดลงเท่านั้น
อวดเก่ง ทำเป็นเข้มแข็งอยู่ได้ไม่นาน
ก็ต้านทานไม่ไหว

เก่งนักใช่ไหม กลางวันทำเป็นเก่งนัก...
แล้วทำไมไม่พัก แล้วทำไมไม่นอน
เก่งนักใช่ไหม แล้วทำไมต้องเหงา
แล้วทำไมต้องทุกข์ทน คิดกังวลมากมาย...
เก่งจริง ต้องไม่เป็นอะไร
แต่ทำไมแพ้กลางคืนอย่างนี้

เก่งนักใช่ไหม กลางวันทำเป็นเก่งนัก...
แล้วทำไมไม่พัก แล้วทำไมไม่นอน
เก่งนักใช่ไหม แล้วทำไมต้องเหงา
แล้วทำไมต้องทุกข์ทน คิดกังวลมากมาย...
เก่งจริง ต้องไม่เป็นอะไร
แต่ทำไมแพ้กลางคืนอย่างนี้

ใจบางบาง

เป็นเพราะเรา เป็นเพราะเรามากกว่า
เป็นเพราะใจ เป็นเพราะใจเราอ่อน
อ่อนแออยู่เสมอ เพียงพบคนถูกใจ
เก็บมาใส่ดวงใจฉันไว้ ฝันลมๆมากมาย

แล้วเป็นไง พอหัวใจต้องเจ็บ
เขาคนดี มีแล้วมีคนอื่น
เจ็บใจอยู่อย่างนั้น เพียงพบความผิดหวัง
ได้แต่ปลอบปลอบใจตัวเอง หวังอะไรมากมายนะใจ

เป็นเพราะใจเราอ่อน อยากทำหัวใจขึ้นใหม่
อยากตบแต่งดวงใจเล็กๆ ให้แข็งแรงพอจะทนไหว

พอแล้วพอ พอฉันพอดีกว่า
คิดไปเอง ทำให้ใจต้องเจ็บ
สุขเพียงสุขเล็กน้อย ยามพบคนถูกใจ
แต่พอเจ็บมันเจ็บเกินใคร เป็นเพราะใจเราบางเหลือเกิน

เป็นเพราะใจเราอ่อน อยากทำหัวใจขึ้นใหม่
อยากตบแต่งดวงใจเล็กๆ ให้แข็งแรงพอจะทนไหว

พอแล้วพอ พอฉันพอดีกว่า
คิดไปเอง ทำให้ใจต้องเจ็บ
สุขเพียงสุขเล็กน้อย ยามพบคนถูกใจ
แต่พอเจ็บมันเจ็บเกินใคร เป็นเพราะใจเราบางเหลือเกิน

ผูกพัน

นี่ใช่ไหม อะไร อะไรที่เคยคิด

ชีวิตที่มีแต่ฉัน ต่อจากนี้คงตัวคนเดียวอย่างที่คิด

นี่หรือที่ใจต้องการ นี่ใช่ไหมที่ฉันเคยฝันตลอดอยู่ในใจ

ชีวิตที่ไม่มีเธอรู้สึกเหมือนมันขาดอะไรไปไม่เข้าใจ

เก็บเรื่องราวที่มันเก่าๆใส่กล่องไว้ มองเห็นแล้วมันปวดร้าว

รูปถ่ายเราไปเที่ยวด้วยกันเมื่อตอนนั้น ตอนนี้ยิ่งดูยิ่งเศร้า

ไม่มีเสียงคำคำของเขาที่เราได้เคยฟัง

ไม่มีใครให้คอยมาไถ่ถาม เหลือเพียงแต่ความทรงจำ

ที่ย้ำให้รู้ว่า

เธอใช่ไหม ที่หัวใจของฉันผูกพัน

และคือเธอเท่านั้น วันนี้ฉันเพิ่งจะเข้าใจ

ไม่มีเธอมันดูเหงาๆ ยิ้มเศร้าๆบอกตัวเองไว้

นี่ยังไงโลกที่ไม่มี เธอแล้ว

ขาดเธอไปวันนี้ จึงได้เจอความหมาย

ไม่มีเธอวันนี้ ฉันถึงเข้าใจ

เธอใช่ไหม ที่หัวใจของฉันผูกพัน

และคือเธอเท่านั้น วันนี้ฉันเพิ่งจะเข้าใจ

ไม่มีเธอมันดูเหงาๆ ยิ้มเศร้าๆบอกตัวเองไว้

นี่ยังไงโลกที่ไม่มี เธอแล้ว

เธอใช่ไหม ที่หัวใจของฉันผูกพัน

และคือเธอเท่านั้น วันนี้ฉันเพิ่งจะเข้าใจ

ไม่มีเธอมันดูเหงาๆ ยิ้มเศร้าๆบอกตัวเองไว้

นี่ยังไงโลกที่ไม่มี เธอแล้ว

นี่ยังไงโลกที่ไม่มีเธอแล้ว