เธอไม่ยอมปล่อยหรือฉันไม่ยอมไป

สายลมที่พัด ฝนที่ร่วงโรยลงมา
เป็นเวลาที่ความเหงาใจ
ทำให้คิดทบทวนเรื่องราว

นานเท่าไรแล้วที่รู้สึกเป็นเพียงเงา
ทั้งที่เรายืนอยู่ใกล้กัน แต่เธอนั้นมองไม่เห็น

ยัง ฉันยังไม่ไปไหน เพราะว่ายังไม่ยอมแน่ใจ
ว่าเธอหมดรักกันจริงหรือเปล่า
บางที ที่เธอดีกับฉัน
ฉันก็แปลว่าเรายังรักกัน ทั้งที่รู้ว่ามันเปลี่ยนไป

เธอกอดฉันไว้ เธอเก็บฉันไว้ หรือฉันเองที่ไม่ยอมไป
คิดเองทั้งนั้น ว่าเธอยังไม่ปล่อยให้ฉันไป
มันจบไปแล้ว มันเจ็บไปแล้ว
แต่ที่ทุกข์ ทุกวันนี้เพราะใคร
อาจเป็นเพราะฉัน ยังอยากให้รัก....รักกันตลอดไป

ยัง ฉันยังไม่ไปไหน เพราะว่ายังไม่ยอมแน่ใจ
ว่าเธอหมดรักกันจริงหรือเปล่า
บางที ที่เธอดีกับฉัน
ฉันก็แปลว่าเรายังรักกัน ทั้งที่รู้ว่ามันเปลี่ยนไป

เธอกอดฉันไว้ เธอเก็บฉันไว้ หรือฉันเองที่ไม่ยอมไป
คิดเองทั้งนั้น ว่าเธอยังไม่ปล่อยให้ฉันไป
มันจบไปแล้ว มันเจ็บไปแล้ว
แต่ที่ทุกข์ ทุกวันนี้เพราะใคร
อาจเป็นเพราะฉัน ยังอยากให้รัก....รักกันตลอดไป

กลัวฉันกลัวเกินกว่าจะตัดใจจากเธอ
ต้องป้องกันความเจ็บ ด้วยใจที่หวัง
แต่ดูเหมือนความกลัว กลับทำร้ายตัวเราอยู่ทุกวัน

เธอกอดฉันไว้ เธอเก็บฉันไว้ หรือฉันเองที่ไม่ยอมไป
คิดเองทั้งนั้น ว่าเธอยังไม่ปล่อยให้ฉันไป
มันจบไปแล้ว มันเจ็บไปแล้ว
แต่ที่ทุกข์ ทุกวันนี้เพราะใคร
อาจเป็นเพราะฉัน ยังอยากให้รัก....รักกันตลอดไป

ศิลปิน   ลิเดีย

เริ่มจากร้อย

เกิดอะไรกับเธอถึงเป็นอย่างนี้
จากความรักให้ฉันที่เริ่มจากร้อย
ค่อยๆ ทำหล่นหาย เลือนหายไปตามเวลา
และไม่นานคงสูญสิ้นไป

เคยทุ่มเทความรักให้ฉันหมดใจ
สิ่งที่เธอให้ฉันมากมายก็รู้
เธอมาทำให้รักของฉันที่เริ่มจากศูนย์
มันเพิ่มขึ้นทุกวันจนเต็มดวงใจ

รักเธอเริ่มจากร้อย นับวันนานไปยิ่งน้อยลง
ฉันต้องทนเจ็บช้ำเฝ้าดูความรักที่สวนทาง
ฉันอยู่อย่างอ้างว้าง เจ็บปวดใจและเหงาเกินทน
ความรักเธอหมดลง วันที่ฉันรักหมดใจ

ช่วยบอกหน่อยได้ไหม ต้องทำอย่างไร
กับตัวตนที่แท้ของเธอแบบนี้
เมื่อเธอได้หมดแล้ว หมดแล้วก็ไม่ใยดี
เธอช่วยบอกวิธีให้ฉันทำใจ

รักเธอเริ่มจากร้อย นับวันนานไปยิ่งน้อยลง
ฉันต้องทนเจ็บช้ำเฝ้าดูความรักที่สวนทาง
ฉันอยู่อย่างอ้างว้าง เจ็บปวดใจและเหงาเกินทน
ความรักเธอหมดลง วันที่ฉันรักหมดใจ

ใจดวงนี้ จะทนได้เท่าไร
หัวใจจะสลาย ที่แท้เธอแค่มาทำให้รักเธอ เธอก็ทิ้งไป
 
ฉันอยู่อย่างอ้างว้าง เจ็บปวดใจและเหงาเกินทน
ความรักเธอหมดลง วันที่ฉันรักหมดใจ

ศิลปิน  พิงค์

ไม่อาจเปลี่ยนใจ

ไม่บอกก็รู้ว่าเธอ ไม่มีฉันเหลืออีกแล้วในใจ
เจ็บมันเป็นอย่างไร เข้าใจลึกซึ้งก็วันนี้

อยากจะบอกเธอว่ารัก อยากจะฉุดรั้งเธอไว้ และทำทุกอย่าง ที่ตัวฉันทำได้
แต่มันก็สายไปแล้วใช่ไหม

ฉันคงไม่อาจทำให้เธอเปลี่ยนใจ ฉันคงไม่อาจทำให้เธอกลับมารักฉัน

เมื่อคนนั้นเข้ามาทำให้ใจเธอหวั่นไหว รักเขาช่างง่ายดาย

ไม่อาจจะลบภาพเธอจากความทรงจำที่ฝั่งในใจ
อยากหยุดเวลาไว้ ไม่อยากให้เธอต้องเจอเขา

อยากจะบอกเธอว่ารัก อยากจะฉุดรั้งเธอไว้ และทำทุกอย่าง ที่ตัวฉันทำได้
แต่มันก็สายไปแล้วใช่ไหม

ฉันคงไม่อาจทำให้เธอเปลี่ยนใจ ฉันคงไม่อาจทำให้เธอกลับมารักฉัน

ฉันจึงขอแค่เพียงยังรักเธอ จะได้ไหม นะเธอจะได้ไหม

อยากจะบอกเธอว่ารัก อยากจะฉุดรั้งเธอไว้ และทำทุกอย่าง ที่ตัวฉันทำได้
แต่มันก็สายไปแล้วใช่ไหม

ฉันคงไม่อาจทำให้เธอเปลี่ยนใจ ฉันคงไม่อาจทำให้เธอกลับมารักฉัน

ฉันจึงขอแค่เพียงยังรักเธอ จะได้ไหม นะเธอจะได้ไหม (ซ้ำ)





ฉันคงไม่อาจทำให้เธอเปลี่ยนใจ ฉันคงไม่อาจทำให้เธอกลับมารักฉัน 

ฉันจึงขอแค่เพียงยังรักเธอ จะได้ไหม นะเธอจะได้ไหม (รักเธอตลอดไป)

ศิลปิน  :   เรืองศักดิ์ ลอยชูศักดิ์ (เจมส์)

ขอบใจจริงๆ

อยากขอบใจซักครั้งหนึ่ง ถึงคนที่เคยซึ้งใจ
สุดท้ายต้องจากกันไป และเหลือทิ้งไว้เพียงแค่ความ ทรงจำ

อยากขอบใจที่สอนให้ ฝันและใฝ่จนชื่นฉ่ำ
ว่าสอนให้เจ็บให้ช้ำ ให้จำบทเรียนที่แพงเหลือหลาย

ถ้าหากครั้งนี้ ไม่มีเธอลวงหลอกไว้
ฉันนี้คงงมงาย เห็นรักดีเกิน ไม่มีวัน จะรู้

ฉันเจ็บครั้งนี้ ฉันมีเธอเป็นดั่งครู
สอนฉันให้เข้าใจ รักร้าวเป็นเช่นไร ขอบใจ จริงๆ

ถ้าหากครั้งนี้ ไม่มีเธอลวงหลอกไว้
ฉันนี้คงงมงาย เห็นรักดีเกิน ไม่มีวัน จะรู้

ฉันเจ็บครั้งนี้ ฉันมีเธอเป็นดั่งครู

สอนฉันให้เข้าใจ รักร้าวเป็นเช่นไร ขอบใจ จริงๆ

ขอบใจ จริงๆ .......

ศิลปิน  โบ สุนิตา / เบิร์ด ธงไชย แม็คอินไตย 

ฤดูร้อน

บ่อยครั้งที่ใจเดินออกไปไม่มองข้างทาง หยดน้ำตาอยู่กับการไม่มีค่า

ฉันเดินหลงทางอยู่กลางผู้คน ที่สับสนวุ่นวาย
หันไปหาเธอไม่เจอผู้ใด เมื่อเธอมาจากฉันไป

ยืนมองท้องฟ้าไม่เป็นเช่นเคย ฤดูร้อนไม่มีเธอเหมือนก่อนเหมือนเก่าขาดเธอ
ยืนมองท้องฟ้าไม่เป็นเช่นเคย ฤดูร้อนไม่มีเธอเหมือนก่อนเหมือนเก่าขาดเธอ

หยุดทั้งหัวใจ เดินต่อไปไม่มีแสงดาว โอบกอดน้ำตาโอบกอดหัวใจกับความเศร้า

ฉันเดินหลงทางอยู่กลางผู้คน ที่สับสนวุ่นวาย
หันไปหาเธอไม่เจอผู้ใด เมื่อเธอมาจากฉันไป

ยืนมองท้องฟ้าไม่เป็นเช่นเคย ฤดูร้อนไม่มีเธอเหมือนก่อนเหมือนเก่าขาดเธอ
ยืนมองท้องฟ้าไม่เป็นเช่นเคย ฤดูร้อนไม่มีเธอเหมือนก่อนเหมือนเก่าขาดเธอ

ยืนมองท้องฟ้า ฤดูร้อนไม่มีเธอเหมือนก่อนเหมือนเก่าขาดเธอ
ยืนมองท้องฟ้า ฤดูร้อนไม่มีเธอเหมือนก่อนเหมือนเก่าขาดเธอ

บ่อยครั้งที่ใจเปิดออกไปให้ลืมเรื่องราว ฉากเก่าย้อนมาเปิดออกไปไม่เป็นเช่นเดิม

แพ้กลางคืน

ดึกแล้ว... ไล่ตัวเองให้ไปนอน
หยุดยอกย้อนตัวเองสักที ฟุ้งซ่านทำไม
ดึกแล้ว... เดี๋ยวก็ชินก็ผ่านไป
แค่นอนเหงาเดียวดาย ไม่มีเธอเหมือนเดิม

เปลี่ยนจากกลางวัน กลายเป็นอีกคนไปเลย
แค่ฟ้ามืดลงเท่านั้น
อวดเก่ง ทำเป็นเข้มแข็งอยู่ได้ไม่นาน
ก็ต้านทานไม่ไหว

เก่งนักใช่ไหม กลางวันทำเป็นเก่งนัก...
แล้วทำไมไม่พัก แล้วทำไมไม่นอน
เก่งนักใช่ไหม แล้วทำไมต้องเหงา
แล้วทำไมต้องทุกข์ทน คิดกังวลมากมาย...
เก่งจริง ต้องไม่เป็นอะไร
แต่ทำไมแพ้กลางคืนอย่างนี้

ไม่รู้...ว่าทำไมต้องอ่อนแอ...
แค่ยอมรับในการเปลี่ยนแปลง แค่ไม่มีใคร
อยากฝืน...ไม่ให้ใจมืดตามไป...
แต่ไม่รู้ทำไม แพ้กลางคืนทุกที

เปลี่ยนจากกลางวัน กลายเป็นอีกคนไปเลย
แค่ฟ้ามืดลงเท่านั้น
อวดเก่ง ทำเป็นเข้มแข็งอยู่ได้ไม่นาน
ก็ต้านทานไม่ไหว

เก่งนักใช่ไหม กลางวันทำเป็นเก่งนัก...
แล้วทำไมไม่พัก แล้วทำไมไม่นอน
เก่งนักใช่ไหม แล้วทำไมต้องเหงา
แล้วทำไมต้องทุกข์ทน คิดกังวลมากมาย...
เก่งจริง ต้องไม่เป็นอะไร
แต่ทำไมแพ้กลางคืนอย่างนี้

เก่งนักใช่ไหม กลางวันทำเป็นเก่งนัก...
แล้วทำไมไม่พัก แล้วทำไมไม่นอน
เก่งนักใช่ไหม แล้วทำไมต้องเหงา
แล้วทำไมต้องทุกข์ทน คิดกังวลมากมาย...
เก่งจริง ต้องไม่เป็นอะไร
แต่ทำไมแพ้กลางคืนอย่างนี้