ผิดไหม

ใจฉัน...

ในตอนนี้...

ไม่เข้มแข็งพอ...

ที่จะรับรู้...

ความจริงที่ว่า....

เธอมีใคร...

อีกคน...

ที่เธอแคร์...

ผิดไหม...

ที่ตอนนี้...

อยากอยู่คนเดียว...

ไม่อยากเจอหน้าใครๆ เลย....

ผิดไหม ที่ไม่ไปพบเธอ
ไม่ต้องการพบเจอ ไม่ต้องการเจอะหน้าใคร
ผิดไหม ที่ไม่ยอมเข้าใจ
ไม่อยากฟังเรื่องราวที่เธออยากอธิบาย

ผิดเหรอ ที่เป็นคนรักจริง
ที่เป็นคนฝังใจ รักแล้วยากจะลบเลือน
ผิดเหรอ ที่อ่อนแอเหลือเกิน
เกินจะยอมรับรู้การลาจาก
รับรู้ว่าเธออยากจากฉันไป

ปล่อยฉันไว้คนเดียว ฉันยังจะทนไหว
ฝันได้ตามใจ มีเธอได้แสนนาน
ให้ฉันเจอความจริง ฉันทนไม่ไหว
จะให้ฉันทำใจยังไง ทั้งหัวใจมันรัก รักเธอ

ผิดไหมที่ไม่เข้มแข็งพอ
พอที่จะเสียเธอ เสียให้คนอื่นเขาไป
ผิดไหมที่ทำใจไม่ได้
ไม่อยากทนเห็นเธอต้องลาจาก
รักเธอจนลำบากใจเหลือเกิน

ปล่อยฉันไว้คนเดียว ฉันยังจะทนไหว
ฝันได้ตามใจ มีเธอได้แสนนาน
ให้ฉันเจอความจริง ฉันทนไม่ไหว
จะให้ฉันทำใจยังไง ทั้งหัวใจมันรัก รักเธอ

ให้ฉันเจอความจริง ฉันทนไม่ไหว
จะให้ฉันทำใจยังไง ทั้งหัวใจมันรัก รักเธอ
จะให้ฉันทนได้ยังไง ทั้งหัวใจมีไว้ รักเธอ

เสียใจได้ยินไหม

รักเธอมาก...เหลือเกิน

รักเธอสุดหัวใจ....

เมื่อต้องสูญเสียเธอ....

จึงได้รู้ว่า....

มันเหมือนจะขาดใจ....

ฉันเสียใจ....

เสียใจ....

ได้ยินไหม....เธอ

เพราะว่ารักจึงเปรียบเธอนั้นเป็นดังชีวิต
ก็เพราะว่ารักจึงเปรียบเธอนั้นเป็นดวงใจ
เพราะว่ารักจึงเปี่ยมจึงล้นไปด้วยความหมาย
ทุ่มเททั้งใจทุ่มเททั้งกาย
และหวังให้เป็นดังความฝัน

ไม่คิดว่าเธอจะเปลี่ยนแปรผัน ไปได้เพียงนี้
ไม่คิดว่าเธอจะให้สิ่งนี้เป็นรางวัล
ไม่คิดว่าเธอจะกลับทอดทิ้ง ไปจากใจฉัน
ได้แต่เสียใจ ได้แต่เสียใจ
บอกว่าฉันเสียใจได้ยินไหม

หวังจะเป็นที่พึ่งสุดท้าย ให้กับชีวิต
เมื่อต้องสูญไป เมื่อต้องเสียไป
ฉันก็คล้ายเหมือนคนที่สิ้นหวัง
ฉันกับเธอนับจากวันนี้ เป็นแค่ความหลัง
แต่ยังเสียใจ แต่มันเสียใจ
บอกว่าฉันเสียใจได้ยินไหม

รักเธอมากเกิน รักเธอมากไป
รักเหลือเกิน รักจนไม่มีให้ใคร
หวังจนมากเกิน หวังจนมากไป
สูญเสียเธอ เหมือนจะขาดใจ

หวังจะเป็นที่พึ่งสุดท้าย ให้กับชีวิต
เมื่อต้องสูญไป เมื่อต้องเสียไป
ฉันก็คล้ายเหมือนคนที่สิ้นหวัง
ฉันกับเธอนับจากวันนี้ เป็นแค่ความหลัง
แต่ยังเสียใจ แต่มันเสียใจ
บอกว่าฉันเสียใจได้ยินไหม

รักเธอมากเกิน รักเธอมากไป
รักเหลือเกิน รักจนไม่มีให้ใคร
หวังจนมากเกิน หวังจนมากไป
สูญเสียเธอ เหมือนจะขาดใจ

เมื่อไม่มีเธอ (ในวันที่ฟ้าสีเทา)

รู้สึกว่า...

โลกใบนี้....

ช่างกว้างใหญ่....ซะเหลือเกิน

เพียงเพราะว่า....

วันนี้...

ไม่มีเธอ....

อยู่เคียงข้างฉัน....เหมือนวันก่อน

รู้สึก....

หมดเรี่ยวแรง...

หมดกำลังใจ...แล้วทุกสิ่ง

ในวันนี้....

วันที่ไม่มีเธอ....

รู้ทันทีว่าทรมาน มันอาการเป็นเช่นไร
ก็เมื่อวันที่เธอ จากกันไปไม่ย้อนมา
ไม่คิดเลยวันหนึ่ง คำว่าเราจะลงเอยด้วยน้ำตา
อยากพูดคำว่าลา ก็สายไป

ทุกคืนหลับยังไม่ลง เฝ้าแต่คิดถึงเธอเสมอ
ไม่มีสิทธิ์ได้พบเจอ จบไปแล้ว ต้องยอมเข้าใจ
เหมือนทุกสิ่งถูกสร้างมา จบด้วยการจากลา
เหมือนโชคชะตา กำหนดไว้

ในวันที่ฟ้ามีเพียงแค่สีเทา ความเหงามันกินในใจ
โลกใบเดิมมันกว้างเกินไป เมื่อไม่มีเธอ
ก็ยังไม่รู้จะไปทางไหนดี ชีวิตที่มันขาดเธอ
มันหมดเรี่ยวแรงไม่มีแสงส่องใจ เหมือนตัวคนเดียว

หลายคนที่เคยเดินเข้ามา แล้วก็ลาลับหายไป
แต่แปลกตรงที่ใจ ยังไม่ลืมเธอสักที
แค่เสี้ยวเวลา พาเราจากกัน ความเป็นจริงไม่ปราณี
ไม่มีวันพรุ่งนี้ ให้รักเธอ

ทุกคืนหลับยังไม่ลง เฝ้าแต่คิดถึงเธอเสมอ
ไม่มีสิทธิ์ได้พบเจอ จบไปแล้ว ต้องยอมเข้าใจ
เหมือนทุกสิ่งถูกสร้างมา จบด้วยการจากลา
เหมือนโชคชะตา กำหนดไว้

ในวันที่ฟ้ามีเพียงแค่สีเทา ความเหงามันกินในใจ
โลกใบเดิมมันกว้างเกินไป เมื่อไม่มีเธอ
ก็ยังไม่รู้จะไปทางไหนดี ชีวิตที่มันขาดเธอ
มันหมดเรี่ยวแรงไม่มีแสงส่องใจ เหมือนตัวคนเดียว

เหมือนทุกสิ่งถูกสร้างมา จบด้วยการจากลา
เหมือนโชคชะตา กำหนดไว้

ในวันที่ฟ้ามีเพียงแค่สีเทา ความเหงามันกินในใจ
โลกใบเดิมมันกว้างเกินไป เมื่อไม่มีเธอ
ก็ยังไม่รู้จะไปทางไหนดี ชีวิตที่มันขาดเธอ
มันหมดเรี่ยวแรงไม่มีแสงส่องใจ

ในวันที่ฟ้ามีเพียงแค่สีเทา ความเหงามันกินในใจ
โลกใบเดิมมันกว้างเกินไป เมื่อไม่มีเธอ
ก็ยังไม่รู้จะไปทางไหนดี ชีวิตที่มันขาดเธอ
มันหมดเรี่ยวแรงไม่มีแสงส่องใจ เหมือนตัวคนเดียว
มันหมดเรี่ยวแรงไม่มีแสงส่องใจ เมื่อไม่มีเธอ

รักเธอให้น้อยลง

ฉันรู้ดีว่า ....

ควรรักเธอให้น้อยลง.....

เพราะฝืนไป...

ก็คงเสียใจอยู่อย่างนี้

แต่....

เขื่อมั้ย...ว่า

ฉัน....

ทำไม่ได้...

ฉันรู้ดีว่าควรรักเธอให้น้อยลง

เพราะฝืนไปก็คงเสียใจอยู่อย่างนี้
มันผ่านไปแล้ว
ฉันก็ควรลืมทุกอย่าง
อยากจะขอให้มันได้ลบหรือเลือนลาง
จางหายไปยิ่งดี

อยากจะลืม
ลืมว่าใจยังคงคิดถึงเธออยู่เสมอ
ลืมว่าใจยังคงละเมอถึงเธอคนนี้
ลืมทุกอย่างในหัวใจ
ขอเพียงนับจากนี้ไป
อย่าได้พบได้เจอ อย่าได้เพ้อถึงเธอก็พอ

นึกถึงเธอเมื่อไรฉันได้แต่เสียใจ
เห็นเธอดีกับใครหัวใจก็อ่อนล้า
มองผ่านวันนี้ เหมือนจะมีเพียงน้ำตา
เมื่อได้รู้ว่าเธอจะไม่หวนคืนมา
มารักกันเหมือนเดิม

อยากจะลืม
ลืมว่าใจยังคงคิดถึงเธออยู่เสมอ
ลืมว่าใจยังคงละเมอถึงเธอคนนี้
ลืมทุกอย่างในหัวใจ
ขอเพียงนับจากนี้ไป
อย่าได้พบได้เจอ อย่าได้เพ้อถึงเธอก็พอ

ไม่อยากจะทรมาน ไม่อยากรักเธอจนตาย
ไม่อยากเสียเวลา ไม่อยากรักแล้วเสียน้ำตา

อยากจะลืม
ลืมว่าใจยังคงคิดถึงเธออยู่เสมอ
ลืมว่าใจยังคงละเมอถึงเธอคนนี้
ลืมทุกอย่างในหัวใจ
ขอเพียงนับจากนี้ไป
อย่าได้พบได้เจอ อย่าได้เพ้อถึงเธอก็พอ

ลืมว่าใจยังคงคิดถึงเธออยู่เสมอ
ลืมว่าใจยังคงละเมอถึงเธอคนนี้
ลืมทุกอย่างในหัวใจ ขอเพียงนับจากนี้ไป
อย่าได้พบได้เจอ อย่าได้เพ้อถึงเธอก็พอ

ถ้าไม่รักกัน ฉันจะไป

ขอให้รู้ไว้แต่เพียงว่า....ใจรัก

แม้ว่าจักถูกหมางเมินให้ผิดหวัง

ด้วยมั่นคง บอกก็ได้ แม้ในภวังค์

ว่าฉันยังเก็บรักไว้ให้...คุณ...

มันไม่จริงใช่ไหม มันไม่ใช่ที่เห็น พูดซิว่าไม่มีอะไร
จะฟังเธอเท่านั้น จะไม่คิดไปไกล รักเธอ รู้ใช่ไหมคนดี
แต่พอมองตาเธอวันนี้ฉันรู้เธอยังมีใจ จะทิ้งฉันไปจริงหรือ

ได้โปรดบอกฉันได้ไหม ทำไมจึงเป็นเช่นนี้
ได้โปรดบอกฉันชัดๆสักที บอกสิว่าเธอแค่ไหวหวั่น   

แต่ถ้ารักครั้งนี้ มันตายไปแล้ว ถ้าฉันหมดความสำคัญ
ก็บอกเลยไม่รักกัน ฉันพร้อมจะไป

ก็เมื่อใจของฉัน เธอเป็นคนยึดไว้ ทั้งใจฝากให้เธอดูแล
มีคนเดียวเท่านั้น คนที่ฉันจะแคร์ รักเธอและจะรับความจริง

แต่พอมองตาเธอวันนี้ฉันรู้เธอยังมีใจ จะทิ้งฉันไปจริงหรือ

ได้โปรดบอกฉันได้ไหม ทำไมจึงเป็นเช่นนี้
ได้โปรดบอกฉันชัดๆสักที บอกสิว่าเธอแค่ไหวหวั่น
แต่ถ้ารักครั้งนี้ มันตายไปแล้ว ถ้าฉันหมดความสำคัญ
ก็บอกเลยไม่รักกัน ฉันพร้อมจะไป

ได้โปรดบอกฉันได้ไหม ทำไมจึงเป็นเช่นนี้
ได้โปรดบอกฉันชัดๆสักที บอกสิว่าเธอแค่ไหวหวั่น
แต่ถ้ารักครั้งนี้ มันตายไปแล้ว ถ้าฉันหมดความสำคัญ
ก็บอกเลยไม่รักกัน ฉันพร้อมจะไป

เจ็บและชินไปเอง

ดึกแล้ว....อากาศเริ่มเย็นมากขึ้น

แต่หัวใจของฉันมันเย็นและหนาวเหน็บ

ยิ่งกว่าอากาศ....

คงต้องทำใจ

ให้เจ็บและชินไปเอง...

และมันจะไม่มีใครทำฉันให้ดีอย่างเดิม
เมื่อความปวดร้าวครั้งนั้น ก็ยังวนเวียนอยู่ทุกๆ วันที่มี
และเมื่อเวลาไม่เคยจะช่วยอะไร ให้ฉันลืมเธอสักที
ก็ต้องทำใจว่าจากนี้ ฉันคงคุ้นเคยความเจ็บและชินไปเอง

คนเราไม่เห็นต้องมีเหตุผลว่าเรารักกัน เพราะอะไร
ดอกไม้ที่แย้มที่บาน ไม่มีใครถามว่าทำไม
แต่เมื่อคนเราต้องเลิกต้องรา
ดอกไม้โรยราเป็นเพราะอะไร
มีคำถามมากมาย ที่ยังค้างใจ

และมันจะไม่มีใครทำฉันให้ดีอย่างเดิม
เมื่อความปวดร้าวครั้งนั้น ก็ยังวนเวียนอยู่ทุกๆ วันที่มี
และเมื่อเวลาไม่เคยจะช่วยอะไร ให้ฉันลืมเธอสักที
ก็ต้องทำใจว่าจากนี้ ฉันคงคุ้นเคยความเจ็บและชินไปเอง

ที่จริงก็รู้คนเราเกิดมาเพื่อการร่ำลา สักวันหนึ่ง
วันที่ดอกไม้จะต้องโรยรา มันคงต้องมาถึง
แต่ฉันไม่เคยเข้าใจสักที เมื่อภาพดีๆ ยังคงตราตรึง
มันยากเกินไป ที่จะเสียมัน

และมันจะไม่มีใครทำฉันให้ดีอย่างเดิม
เมื่อความปวดร้าวครั้งนั้น ก็ยังวนเวียนอยู่ทุกๆ วันที่มี
และเมื่อเวลาไม่เคยจะช่วยอะไร ให้ฉันลืมเธอสักที
ก็ต้องทำใจว่าจากนี้ ฉันคงคุ้นเคยความเจ็บและชินไปเอง

แค่เพียงช่วงหนึ่งที่ใจ ฉันนั้นได้มีเธอ
ต่อเติมเรื่องราวมากมายในชีวิตฉัน
ความรักคงอยู่เสมอ แม้ต้องพรากจากกัน
ลึกลึกภายในของหัวใจ ถึงแม้จะนานเท่าไร
เธอยังจะอยู่ตรงนั้น

ไม่มีใครทำฉันให้ดีอย่างเดิม
เมื่อความปวดร้าวครั้งนั้น ก็ยังวนเวียนอยู่ทุกๆ วันที่มี
และเมื่อเวลาไม่เคยจะช่วยอะไร ให้ฉันลืมเธอสักที
ก็ต้องทำใจว่าจากนี้ ฉันคงคุ้นเคยความเจ็บและชินไปเอง
ฉันไม่มีวันจะหยุด รักเธอได้เลย

เจ็บจนวันนี้

เมื่อเธอจากไป....

มันเจ็บปวด...

เธอรู้มั้ย...

ต้องฝืนทนยิ้มไว้...

แต่ในใจมีน้ำตา...

แม้ว่าเธอจะจากไป...

นานแสนนานเท่าไร..

แต่ใจฉัน...

ยังเจ็บมาจนถึงวันนี้...

อาจจะเห็นว่าฉันยังยิ้ม หัวเราะได้ทุกนาที
อาจจะเห็นว่าฉันมีชีวิตดีๆ เหมือนคนไม่เป็นไร
แต่ลึกแล้วใครจะรู้ ถึงแม้ฉันมีความสุขเท่าใด
ความจริงวันนี้ข้างในหัวใจยังเป็นอย่างเดิม

ก็ยังเจ็บมาจนวันนี้ นอนก็มีแต่น้ำตา
มีแต่เธออยู่ทุกเวลา ไม่รู้จะทำยังไง
ยังต้องเจ็บไปจนวันไหน นานเท่าไหร่กว่าฉันจะทำใจได้
ต้องอยู่อย่างทรมานอย่างนี้ไปนานเพียงใด

จากวันนั้นที่เธอบอกลา ชีวิตก็ยังเดินไป
อาจไปพบผู้คนมากมายเพียงใด ก็ยังไม่ลืมเธอ
เมื่อความรักเข้ามากี่ครั้ง สุดท้ายก็ยังร้องไห้เพราะเธอ
เจ็บปวดเสมอที่ยังต้องเจอเธออยู่ในใจ

ก็ยังเจ็บมาจนวันนี้ นอนก็มีแต่น้ำตา
มีแต่เธออยู่ทุกเวลา ไม่รู้จะทำยังไง
ยังต้องเจ็บไปจนวันไหน นานเท่าไหร่กว่าฉันจะทำใจได้
ต้องอยู่อย่างทรมานอย่างนี้ไปนานเพียงใด

เธอยังคงอยู่ในหัวใจ นานเท่าไรกว่าฉันจะลืมเธอได้
ต้องอยู่อย่างทรมานอย่างนี้ไปนานแค่ไหน
ไม่อยากจะทรมานอย่างนี้ไปจน วันตาย