แผลที่ไม่มีวันหาย

ไม่ว่านานเท่าไหร่
แผลข้างในหัวใจมันยังไม่เคยลบเลือน
แม้ฉันพบเจอใคร
ก็ไม่ทำให้ใจมันดีขึ้นมามันยังเหมือน

วันที่เธอทิ้งฉันไป
เมื่อไหร่ก็เหมือนเก่า ความเจ็บนั้นยังตาม
ติดตัวเป็นเหมือนเงา ก็ไม่รู้ทำไม
เมื่อไหร่จะบรรเทาความเจ็บนี้ ที่อยู่ในหัวใจ

ทำไมยังต้องรักเธออยู่ ยังคิดถึงเธออยู่
ยังเห็นเธออยู่ ในความฝัน
วันที่เธอทิ้งฉันไป ทุกอย่างก็เปลี่ยนผัน
มีแต่แผลที่อยู่กลางใจฉัน ที่มันไม่เปลี่ยนไป

แม้ร่ำร้องเท่าไหร่
ก็ไม่ทำให้ใจเธอคืนมาเหมือนวันวาน
ฉันคิดถึงเท่าไหร่
ก็ได้แต่แค่รอคอยเธอมาในความฝัน

วันที่เธอทิ้งฉันไป
เมื่อไหร่ก็เหมือนเก่า ความเจ็บนั้นยังตาม
ติดตัวเป็นเหมือนเงา ก็ไม่รู้ทำไม
เมื่อไหร่จะบรรเทาความเจ็บนี้ ที่อยู่ในหัวใจ

ทำไมยังต้องรักเธออยู่ ยังคิดถึงเธออยู่
ยังเห็นเธออยู่ ในความฝัน
วันที่เธอทิ้งฉันไป ทุกอย่างก็เปลี่ยนผัน
มีแต่แผลที่อยู่กลางใจฉัน ที่มันไม่เปลี่ยนไป

วันที่เธอทิ้งฉันไป
เมื่อไหร่ก็เหมือนเก่า ความเจ็บนั้นยังตาม
ติดตัวเป็นเหมือนเงา ก็ไม่รู้ทำไม
เมื่อไหร่จะบรรเทาความเจ็บนี้ ที่อยู่ในหัวใจ

ทำไมยังต้องรักเธออยู่ ยังคิดถึงเธออยู่
ยังเห็นเธออยู่ ในความฝัน
วันที่เธอทิ้งฉันไป ทุกอย่างก็เปลี่ยนผัน
มีแต่แผลที่อยู่กลางใจฉัน
ที่มันไม่เปลี่ยนไป

มันเป็นแผลที่ไม่มีวันหาย
มันเป็นแผลที่ไม่มีวันหาย
มันยังเป็นแผล

น้ำในตา

ได้ยินเสียง หัวใจตัวเองมันเรียก หาเธอ
ยิ่งปวดร้าว เพราะฉันต้องเดิน จากไป
หากว่าฉันยังอยู่ ก็คงจะทำให้เธอ ต้องหนักใจ
ฉันจำต้องเดินจากไป

 
ที่น้ำในตา มันไหลออกมา เพราะปลื้มใจ
ที่เห็นมีใคร ดูแลหัวใจ ได้ดีกว่าฉัน
ที่น้ำในตา มันไหลออกมา เพราะตื้นตัน
ที่เขาคนนั้น ให้ความรักเธอ ไม่น้อยกว่าฉัน

 
แม้ทุกก้าว ที่ฉันเดินไป จะแทบขาดใจ ไร้แรงกำลัง
แม้ทุกสิ่ง ที่ฉันทำไป จะเจ็บปวดใจ ฉันก็จะทำ เพื่อเธอ..

 
ได้ยินเสียง หัวใจตัวเองมันเรียก หาเธอ
ยิ่งปวดร้าว เพราะฉันต้องเดิน จากไป
หากว่าฉันยังอยู่ ก็คงจะทำให้เธอ ต้องหนักใจ
ฉันจำต้องเดินจากไป

 
ที่น้ำในตา มันไหลออกมา เพราะปลื้มใจ
ที่เห็นมีใคร ดูแลหัวใจ ได้ดีกว่าฉัน
ที่น้ำในตา มันไหลออกมา เพราะตื้นตัน
ที่เขาคนนั้น ให้ความรักเธอ ไม่น้อยกว่าฉัน

 
แม้ทุกก้าว ที่ฉันเดินไป
จะแทบขาดใจ ไร้แรงกำลัง
แม้ทุกสิ่ง ที่ฉันทำไป
จะเจ็บปวดใจ ฉันก็จะทำ
ที่น้ำในตา มันไหลออกมา เพราะปลื้มใจ
ที่เห็นมีใคร ดูแลหัวใจ ได้ดีกว่าฉัน

 
ที่น้ำในตา มันไหลออกมา เพราะตื้นตัน
ที่เขาคนนั้น ให้ความรักเธอ ไม่น้อยกว่าฉัน

 
แม้ทุกก้าว ที่ฉันเดินไป
จะแทบขาดใจ ไร้แรงกำลัง
แม้ทุกสิ่ง ที่ฉันทำไป
จะเจ็บปวดใจ ฉันก็จะทำ
เพื่อเธอ.. เพื่อเธอ..

ศิลปิน  :  อิทธ พลางกูร

เรื่องนี้ต้องมีคนแพ้

รู้เลยยังไง เขาก็ไม่ยอม
รู้ดีว่าเธอ ก็เคลียร์ไม่ไหว
รักเขาก็รัก ฉันพอเข้าใจ
แล้วเธอก็ยังมีใจให้ฉันอยู่

เรื่องมันซ้ำซ้ำ คนสามคน
ต้องช้ำช้ำ คงไม่ดีเท่าไร
ถ้าไม่ใช่เขา ก็ต้องฉันที่ไป

ต้องมีคนแพ้แน่ๆ สักคน
ต้องมีหนึ่งคนที่ต้องเหงาใจ
ยิ่งยื้อ ก็ยิ่งสับสน
ไม่เจ็บสักคน จะจบลงได้ไง

ฝืนก็ยิ่งวุ่นวาย
ปล่อยไว้ก็สาย ยิ่งทรมาน
ถ้ารักจนลำบากใจ จบเองไม่ไหว
คงดีใช่ไหม ถ้าฉันเป็นคนลา

ไม่ใครสักคน ต้องมีน้ำตา
ไม่เร็วก็ช้า เธอรู้ใช่ไหม
ทิ้งเขาก็กลัว เขาไม่เหลือใคร
ทิ้งฉันก็ทำไม่ได้ อีกแล้วเธอ

เรื่องมันซ้ำซ้ำ คนสามคน
ต้องช้ำช้ำ คงไม่ดีเท่าไร
ถ้าไม่ใช่เขา ก็ต้องฉันที่ไป

ต้องมีคนแพ้แน่ๆ สักคน
ต้องมีหนึ่งคนที่ต้องเหงาใจ
ยิ่งยื้อ ก็ยิ่งสับสน
ไม่เจ็บสักคน จะจบลงได้ไง

ฝืนก็ยิ่งวุ่นวาย
ปล่อยไว้ก็สาย ยิ่งทรมาน
ถ้ารักจนลำบากใจ จบเองไม่ไหว
คงดีใช่ไหม ถ้าฉันเป็นคนลา

ต้องมีคนแพ้แน่ๆ สักคน
ต้องมีหนึ่งคนที่ต้องเหงาใจ
ยิ่งยื้อ ก็ยิ่งสับสน
ไม่เจ็บสักคน จะจบลงได้ไง

ฝืนก็ยิ่งวุ่นวาย
ปล่อยไว้ก็สาย ยิ่งทรมาน
ถ้ารักจนลำบากใจ จบเองไม่ไหว
คงดีใช่ไหม ถ้าฉันเป็นคนลา

ถ้ารักจนลำบากใจ จบเองไม่ไหว
คงดีใช่ไหม ถ้าฉันเป็นคนลา

นี่แหละความเสียใจ

ทุกเรื่องราวที่เข้ามา ที่เจ็บและช้ำ จนทำให้ฉันมีน้ำตา
แม้ว่าทรมานเท่าไหร่ ฉันเรียกมันว่าความเสียใจ

แล้วเรื่องราวในวันนี้ ที่เกิดและมันกำลังกระทบใจของฉัน
ก็สอนให้ได้เรียนรู้ใหม่ ในคำที่ฉันเคยเข้าใจ

สิ่งใดที่เคยได้เจอกลายเป็นแค่เพียง เรื่องเล็กน้อยไปในพริบตา
เสียงของเธอที่ร่ำลา ได้สอนให้รู้ว่า อย่าไปจำความช้ำที่มี

นี่แหละคือความเสียใจ ความเสียใจมันเป็นอย่างนี้จำซะใหม่
ต้องเจ็บจนร้องไห้โดยไม่อาย ต้องช้ำทุรนทุรายขนาดนี้
ที่ผ่านมามองย้อนไป ลองคิดดูบางทีก็เสียดายน้ำตา
แต่เธอทำให้ได้รู้ว่า ค่าของน้ำตามันคู่ควร กับการต้องเสียเธอ

แม้ฉันยืนแทบไม่ไหว ก็อยากขอพูดอะไรสักนิดนึงถึงเธอ
ขอโทษที่ไม่ดีเหมือนใคร และขอบคุณที่สอนให้เข้าใจ
ว่าเรื่องที่เคยได้เจอมันก็แค่เพียง สิ่งเล็กน้อยที่เปลืองน้ำตา
เสียงของเธอที่ร่ำลา ได้สอนให้รู้ว่า อย่าไปจำความช้ำที่มี

นี่แหละคือความเสียใจ ความเสียใจมันเป็นอย่างนี้จำซะใหม่
ต้องเจ็บจนร้องไห้โดยไม่อาย ต้องช้ำทุรนทุรายขนาดนี้
ที่ผ่านมามองย้อนไป ลองคิดดูบางทีก็เสียดายน้ำตา
แต่เธอทำให้ได้รู้ว่า ค่าของน้ำตามันคู่ควร กับการต้องเสียเธอ

เจ็บวันนี้ทำให้รู้ว่า ค่าของน้ำตามันคู่ควร

คนถูกทิ้ง

ไม่อยากให้ฉันเศร้าใจ ไม่อยากให้ฉันท้อและเสียน้ำตา
เธออยากให้ฉันเริ่มใหม่ กับใครสักคนที่ดีที่ไม่ใช่เธอ

เธออยากให้ฉันก้าวเดิน..ต่อไป
ไม่อยากให้ฉันทุกข์ และเสียเวลากับเรื่องที่แล้วๆมา
เพราะสิ่งดีๆ ที่เธอกับฉันมีกันมันไม่จริง

ก็แค่รักลวงๆ เมื่อไรจะลืมซักที
ยื้ออย่างนี้มันไม่มีประโยชน์อะไร

แต่คนถูกทิ้งก็เป็นอย่างเนี้ยะ
จะมีทางไหนให้ฉันหลีกหนี ให้ดีไปกว่า จมอยู่กับน้ำตา
เมื่อคนที่แพ้ก็ต้องแบบเนี้ยะ
ต้องยอมให้เขาเข้ามาเหยียบซ้ำ ให้ช้ำได้อีก
ต้องอยู่อย่างคนไร้ค่า
ให้มันรู้ไปว่า จะบ้าจะตายก็เพราะเธอ...

ก็แค่รักลวงๆ เมื่อไรจะลืมซักที
ยื้ออย่างนี้มันไม่มีประโยชน์อะไร
แต่คนถูกทิ้งก็เป็นอย่างเนี้ยะ
จะมีทางไหนให้ฉันหลีกหนี ให้ดีไปกว่า จมอยู่กับน้ำตา
ก็คนที่แพ้ก็ต้องแบบเนี้ยะ
ต้องยอมให้เขาเข้ามาเหยียบซ้ำ ให้ช้ำได้อีก
ต้องอยู่อย่างคนไร้ค่า
ให้มันรู้ไปว่า มันจะบ้าจะตายก็เพราะเธอ...

แต่คนถูกทิ้งก็เป็นอย่างเนี้ยะ
ต้องยอมให้เขาเข้ามาเหยียบซ้ำ ให้ช้ำได้อีก
ต้องอยู่อย่างคนไร้ค่า
ให้มันรู้ไปว่า จะบ้าจะตายเพราะรักเธอ...