Monday, February 4, 2013

เกิดมาแค่รักกัน


และแล้วก็ถึงเวลา และแล้วเธอก็ต้องไป
ฉันก็เข้าใจที่เธอเลือกเดิน
ฝืนยิ้มด้วยความยินดี ทั้งที่เจ็บปวดเหลือเกิน
ได้แต่ยืนมองเธอเดินไปกับเขา

รัก แม้รักยังไงก็รัก ได้เพียงหัวใจ
สุดท้ายต้องยอมปล่อยเธอไปกับเขา

จากนี้ เธอก็คงไปดี ก็ขอให้เธอจงสุขสบาย
เธอจงเดินไปตามความฝันของเธอที่เธอตั้งใจ
แม้ฉันต้องเสียใจ แต่ฉันจะรับไปไว้เอง
อย่างน้อย เธอก็ทำให้ฉันรู้ว่าเคยมีความสุขเพียงใด
ได้เป็นคนที่เธอเคยรักก็ดีแค่ไหน
ฉันต้องยอมเข้าใจ เกิดมาแค่เพียงได้รักกัน
สุดท้ายไม่เป็นอย่างฝันฉันยอมทำใจ

ชีวิตที่เราเคยมี แขวนไว้บนด้ายบางๆ
ไม่รู้ว่ามันจะขาดเมื่อไหร่
เมื่อเธอเจอทางที่ดี เธออยากมีชีวิตใหม่
ไม่ผิดอะไรเมื่อเธอต้องเลือกเขา

รัก แม้รักยังไงก็รัก ได้เพียงหัวใจ
สุดท้ายต้องยอมเป็นคนที่ปวดร้าว

จากนี้ เธอก็คงไปดี ก็ขอให้เธอจงสุขสบาย
เธอจงเดินไปตามความฝันของเธอที่เธอตั้งใจ
แม้ฉันต้องเสียใจ แต่ฉันจะรับไว้เอง
อย่างน้อย เธอก็ทำให้ฉันรู้ว่าเคยมีความสุขเพียงใด
ได้เป็นคนที่เธอเคยรักก็ดีแค่ไหน
ฉันต้องยอมเข้าใจ เกิดมาแค่เพียงได้รักกัน
สุดท้ายไม่เป็นอย่างฝันฉันยอมทำใจ

เกิดมาแค่เพียงได้รักกัน สุดท้ายชีวิตของฉันก็ไม่มีใคร


Thursday, January 24, 2013

แผลที่ไม่มีวันหาย



ไม่ว่านานเท่าไหร่
แผลข้างในหัวใจมันยังไม่เคยลบเลือน
แม้ฉันพบเจอใคร
ก็ไม่ทำให้ใจมันดีขึ้นมามันยังเหมือน

วันที่เธอทิ้งฉันไป
เมื่อไหร่ก็เหมือนเก่า ความเจ็บนั้นยังตาม
ติดตัวเป็นเหมือนเงา ก็ไม่รู้ทำไม
เมื่อไหร่จะบรรเทาความเจ็บนี้ ที่อยู่ในหัวใจ

ทำไมยังต้องรักเธออยู่ ยังคิดถึงเธออยู่
ยังเห็นเธออยู่ ในความฝัน
วันที่เธอทิ้งฉันไป ทุกอย่างก็เปลี่ยนผัน
มีแต่แผลที่อยู่กลางใจฉัน ที่มันไม่เปลี่ยนไป

แม้ร่ำร้องเท่าไหร่
ก็ไม่ทำให้ใจเธอคืนมาเหมือนวันวาน
ฉันคิดถึงเท่าไหร่
ก็ได้แต่แค่รอคอยเธอมาในความฝัน

วันที่เธอทิ้งฉันไป
เมื่อไหร่ก็เหมือนเก่า ความเจ็บนั้นยังตาม
ติดตัวเป็นเหมือนเงา ก็ไม่รู้ทำไม
เมื่อไหร่จะบรรเทาความเจ็บนี้ ที่อยู่ในหัวใจ

ทำไมยังต้องรักเธออยู่ ยังคิดถึงเธออยู่
ยังเห็นเธออยู่ ในความฝัน
วันที่เธอทิ้งฉันไป ทุกอย่างก็เปลี่ยนผัน
มีแต่แผลที่อยู่กลางใจฉัน ที่มันไม่เปลี่ยนไป

วันที่เธอทิ้งฉันไป
เมื่อไหร่ก็เหมือนเก่า ความเจ็บนั้นยังตาม
ติดตัวเป็นเหมือนเงา ก็ไม่รู้ทำไม
เมื่อไหร่จะบรรเทาความเจ็บนี้ ที่อยู่ในหัวใจ

ทำไมยังต้องรักเธออยู่ ยังคิดถึงเธออยู่
ยังเห็นเธออยู่ ในความฝัน
วันที่เธอทิ้งฉันไป ทุกอย่างก็เปลี่ยนผัน
มีแต่แผลที่อยู่กลางใจฉัน
ที่มันไม่เปลี่ยนไป

มันเป็นแผลที่ไม่มีวันหาย
มันเป็นแผลที่ไม่มีวันหาย
มันยังเป็นแผล


Sunday, December 30, 2012

น้ำในตา




ได้ยินเสียง หัวใจตัวเองมันเรียก หาเธอ
ยิ่งปวดร้าว เพราะฉันต้องเดิน จากไป
หากว่าฉันยังอยู่ ก็คงจะทำให้เธอ ต้องหนักใจ
ฉันจำต้องเดินจากไป
 
ที่น้ำในตา มันไหลออกมา เพราะปลื้มใจ
ที่เห็นมีใคร ดูแลหัวใจ ได้ดีกว่าฉัน
ที่น้ำในตา มันไหลออกมา เพราะตื้นตัน
ที่เขาคนนั้น ให้ความรักเธอ ไม่น้อยกว่าฉัน
 
แม้ทุกก้าว ที่ฉันเดินไป จะแทบขาดใจ ไร้แรงกำลัง
แม้ทุกสิ่ง ที่ฉันทำไป จะเจ็บปวดใจ ฉันก็จะทำ เพื่อเธอ..
 
ได้ยินเสียง หัวใจตัวเองมันเรียก หาเธอ
ยิ่งปวดร้าว เพราะฉันต้องเดิน จากไป
หากว่าฉันยังอยู่ ก็คงจะทำให้เธอ ต้องหนักใจ
ฉันจำต้องเดินจากไป
 
ที่น้ำในตา มันไหลออกมา เพราะปลื้มใจ
ที่เห็นมีใคร ดูแลหัวใจ ได้ดีกว่าฉัน
ที่น้ำในตา มันไหลออกมา เพราะตื้นตัน
ที่เขาคนนั้น ให้ความรักเธอ ไม่น้อยกว่าฉัน
 
แม้ทุกก้าว ที่ฉันเดินไป
จะแทบขาดใจ ไร้แรงกำลัง
แม้ทุกสิ่ง ที่ฉันทำไป
จะเจ็บปวดใจ ฉันก็จะทำ
ที่น้ำในตา มันไหลออกมา เพราะปลื้มใจ
ที่เห็นมีใคร ดูแลหัวใจ ได้ดีกว่าฉัน
 
ที่น้ำในตา มันไหลออกมา เพราะตื้นตัน
ที่เขาคนนั้น ให้ความรักเธอ ไม่น้อยกว่าฉัน
 
แม้ทุกก้าว ที่ฉันเดินไป
จะแทบขาดใจ ไร้แรงกำลัง
แม้ทุกสิ่ง ที่ฉันทำไป
จะเจ็บปวดใจ ฉันก็จะทำ
เพื่อเธอ.. เพื่อเธอ..


ศิลปิน  :  อิทธ พลางกูร


Friday, December 28, 2012

เรื่องนี้ต้องมีคนแพ้




รู้เลยยังไง เขาก็ไม่ยอม
รู้ดีว่าเธอ ก็เคลียร์ไม่ไหว
รักเขาก็รัก ฉันพอเข้าใจ
แล้วเธอก็ยังมีใจให้ฉันอยู่

เรื่องมันซ้ำซ้ำ คนสามคน
ต้องช้ำช้ำ คงไม่ดีเท่าไร
ถ้าไม่ใช่เขา ก็ต้องฉันที่ไป

ต้องมีคนแพ้แน่ๆ สักคน
ต้องมีหนึ่งคนที่ต้องเหงาใจ
ยิ่งยื้อ ก็ยิ่งสับสน
ไม่เจ็บสักคน จะจบลงได้ไง

ฝืนก็ยิ่งวุ่นวาย
ปล่อยไว้ก็สาย ยิ่งทรมาน
ถ้ารักจนลำบากใจ จบเองไม่ไหว
คงดีใช่ไหม ถ้าฉันเป็นคนลา

ไม่ใครสักคน ต้องมีน้ำตา
ไม่เร็วก็ช้า เธอรู้ใช่ไหม
ทิ้งเขาก็กลัว เขาไม่เหลือใคร
ทิ้งฉันก็ทำไม่ได้ อีกแล้วเธอ

เรื่องมันซ้ำซ้ำ คนสามคน
ต้องช้ำช้ำ คงไม่ดีเท่าไร
ถ้าไม่ใช่เขา ก็ต้องฉันที่ไป

ต้องมีคนแพ้แน่ๆ สักคน
ต้องมีหนึ่งคนที่ต้องเหงาใจ
ยิ่งยื้อ ก็ยิ่งสับสน
ไม่เจ็บสักคน จะจบลงได้ไง

ฝืนก็ยิ่งวุ่นวาย
ปล่อยไว้ก็สาย ยิ่งทรมาน
ถ้ารักจนลำบากใจ จบเองไม่ไหว
คงดีใช่ไหม ถ้าฉันเป็นคนลา

ต้องมีคนแพ้แน่ๆ สักคน
ต้องมีหนึ่งคนที่ต้องเหงาใจ
ยิ่งยื้อ ก็ยิ่งสับสน
ไม่เจ็บสักคน จะจบลงได้ไง

ฝืนก็ยิ่งวุ่นวาย
ปล่อยไว้ก็สาย ยิ่งทรมาน
ถ้ารักจนลำบากใจ จบเองไม่ไหว
คงดีใช่ไหม ถ้าฉันเป็นคนลา

ถ้ารักจนลำบากใจ จบเองไม่ไหว
คงดีใช่ไหม ถ้าฉันเป็นคนลา

Thursday, December 27, 2012

นี่แหละความเสียใจ



ทุกเรื่องราวที่เข้ามา ที่เจ็บและช้ำ จนทำให้ฉันมีน้ำตา
แม้ว่าทรมานเท่าไหร่ ฉันเรียกมันว่าความเสียใจ

แล้วเรื่องราวในวันนี้ ที่เกิดและมันกำลังกระทบใจของฉัน
ก็สอนให้ได้เรียนรู้ใหม่ ในคำที่ฉันเคยเข้าใจ

สิ่งใดที่เคยได้เจอกลายเป็นแค่เพียง เรื่องเล็กน้อยไปในพริบตา
เสียงของเธอที่ร่ำลา ได้สอนให้รู้ว่า อย่าไปจำความช้ำที่มี

นี่แหละคือความเสียใจ ความเสียใจมันเป็นอย่างนี้จำซะใหม่
ต้องเจ็บจนร้องไห้โดยไม่อาย ต้องช้ำทุรนทุรายขนาดนี้
ที่ผ่านมามองย้อนไป ลองคิดดูบางทีก็เสียดายน้ำตา
แต่เธอทำให้ได้รู้ว่า ค่าของน้ำตามันคู่ควร กับการต้องเสียเธอ

แม้ฉันยืนแทบไม่ไหว ก็อยากขอพูดอะไรสักนิดนึงถึงเธอ
ขอโทษที่ไม่ดีเหมือนใคร และขอบคุณที่สอนให้เข้าใจ
ว่าเรื่องที่เคยได้เจอมันก็แค่เพียง สิ่งเล็กน้อยที่เปลืองน้ำตา
เสียงของเธอที่ร่ำลา ได้สอนให้รู้ว่า อย่าไปจำความช้ำที่มี

นี่แหละคือความเสียใจ ความเสียใจมันเป็นอย่างนี้จำซะใหม่
ต้องเจ็บจนร้องไห้โดยไม่อาย ต้องช้ำทุรนทุรายขนาดนี้
ที่ผ่านมามองย้อนไป ลองคิดดูบางทีก็เสียดายน้ำตา
แต่เธอทำให้ได้รู้ว่า ค่าของน้ำตามันคู่ควร กับการต้องเสียเธอ

เจ็บวันนี้ทำให้รู้ว่า ค่าของน้ำตามันคู่ควร